Powrot na stare wakacyjne smiecie

Lubicie powracac w miejsca, gdzie przezyliscie mile chwile? Odkopywac z morskiego piasku zagrzebane wspomnienia? Wypatrywac w morskiej dali tego samego cieplego powiewu wiatru, ktory niegdys dawal wam nadzieje i moc by dalej piac sie pod zyciowa gore? Znajome przemieszane z nowym to taki wygodnicki troche uklad dla zestresowanych. Bezpieczenstwo znajomego i mala doza nowego by nie bylo nudy. Mieszanka na tyle atrakcyjna, ze mozna zapomniec czesciowo o nekajacej nas rzeczywistosci. Male wiosenne wakacje z rodzina zaniedbana.

Atlantyk wita nas mroznym wiatrem. Jest niesezonowo chlodno, ale pachnie cudnie.





Anita i Isabella wpadaja na stara zapiaszczona butle... ale nie ma w niej listu...



Postanawiamy sami wyslac listy w ocean, ale nasz zielony zorientowany na ochrone srodowiska karci nas za glupi pomysl zasmiecania wspolnego dobra.

Kazdego dnia ruszamy na wycieczki krajoznawcze.



Raz do akwarium...















Raz na taras w celach odmoczenia zimowych zastojow...



... i delektowania sie widokiem okolicy z kielonkiem Cabernet w reku...



Raz na plaze w celach poszukiwania zasuszonych malych rekinow wyrzuconych z rana na piach...





Raz na prom by przedoscytac sie na sasiadujaca wyspe Okracoke w celach pozarcia dobrych lodow...











Raz by powrocic do Ogrodow Elizabetanskich w Manteo...



















Raz by dosiasc gigantycznego krzesla i poczuc sie krasnalem...



Raz by oddac sie urokom zachodzacego slonca przy zatoce...





To znow na plaze by poryc w piachu tak az w zebach trzeszczalo...





I obejrzec z dala zerujace delfiny... (uwaga, upieral sie, ze to rekiny, ale zadne rekiny tak pieknie nie skacza w gore z usmiechnietym pyskiem).



Albo by odwiedzic stara latarnie morska w Buxton...



Lub rodzinnie udac sie szlakiem wzdluz wybrzeza...





Rodzina robi sie blizsza. Buduje sie wiezc, topnieje wrogosc. Jak dobrze dzielic sie z bliskimi tym, co bylo dobre w naszym zyciu.