Tak wiec zamknelam rozdzial mojego zycia czyli przygode z firma, w ktorej praca w ostatnim czasie stala sie udreka. Nawet sobie nie wyobrazacie jaka masa roznych emocji mna targa. Jestem i smutna i wesola, jestem przybita, ale przebija przeze mnie nadzieja, jestem juz steskniona za ludzmi z pracy, a dopiero ich pozegnalam, ale za wieloma rzeczami nie bede tesknic jak na przyklad podroze do pracy (dzis w sumie 4,5 godziny, bo najpierw snieg, a potem samolot w rzece). Nie jestem zla, nie czuje agresji, ani rozczarowania. Dzis wspolczuje tym, ktorzy zostaja w tej niepewnosci by ratowac to cos, co pozostalo z niegdys wielkiej i wspanialej firmy. Czuje ulge.
Wyslalam pozegnalny e-mail do ludzi, ktorych znalam i zalal mnie taki potok odpowiedzi, podziekowan, slow pocieszenia, slow pokrzepiajacych, slow potwierdzajacych to, co zawsze w glebi ducha wiedzialam, ale nie mialam smialosci tak bezwstydnie przyznac przed soba, slow, ze bylam doskonalym specjalista, swietnym pracownikiem, lubiana osoba i ze nie beda sobie beze mnie dlugo radzic. Jak dobrze odchodzic z poczuciem dobrze spelnionego obowiazku. Choc te pozegnania to troche jak eulogie na pogrzebie...
Wszystko przekazane, moje pliki przeniesione do wspolnego katalogu, paczki do domu spakowane, reszta poszla do smieci.
Cudownie oczyszczajace jest takie wyrzucanie historii. 
Otwierasz szuflade, ktora stala sobie wieki cale spokojnie, a tam same wspomnienia... Przez te 14 lat w firmie pracowalam nad olbrzymia masa swietnych projektow. Mam taki ogrom doswiadczenia, ze nawet nie zdawalam sobie z tego sprawy. Te szuflady mi o tym przypomnialy. Znow zrobilo mi sie razniej. Omiotlam jeszcze wzrokiem biuro, w ktorym zyskalam tak wiele jak wiele stracilam, wysciskalam kolegow, zjechalam winda na dol i myslalam, ze bedzie mi sie chcialo wyc. Ale nie. Nic z tych rzeczy. Nawet nie zaklulo w srodku. Daje sobie kilka dni na wyprostowanie calej tej plataniny jaka jeszcze gdzies we mnie siedzi po tymi pozornie wyprasowanymi warstwami gornymi.
Mam nadzieje, ze od wtorku uda mi sie zaczac ustalac jakas rutyne i nie zwariowac zanim otworza sie przed mna nastepne drzwi...
Odgruzowalam jej pokoj odkrywajac paskudztwa w kazdym kacie, 6 skarpet bez par, paste do zebow za lozkiem rozplywajaca sie rozkosznie po drewnianych klepkach, wyjete szklo z obrazka za szafka, obrazek za biurkiem, w szufladach Sodoma i Gomora. Uporalam sie radosnie z calym tym ambarasem, szczesliwa, ze nie ma w domu nikogo, kto w drugim koncu, bez kontroli, roaznosilby mi chalupe w pieruny. Rozladowalam przy sprzataniu troche negatywnej energii przynoszonej do domu z pracy. I oddychajac z ulga poczulam male uklucie. Taka malenka igielka, jak ta od choinki, dziubnela mnie gdzies w glebi na sekunde... tesknota. Ale jak to bywa z malenkim ukluciem, zaraz o nim zapomnialam. 
Dawno sie chyba tak dobrze nie bawil. 